DONDERDAG 06 NOVEMBER 2003 | XIAMEN
logo

uitzending
Dag 17 - Het verborgen huis


Het oude centrum van Xiamen is een doolhof van kleine straatjes. Zelfs onze gids Pan moet voortdurend de weg vragen. Hij is op zoek naar een oud huis dat hier ergens verborgen ligt en vraagt een oud, klein mannetje om hulp. Die is bereid ons naar de plek te brengen. Na vijf minuten dwalen zijn we er.



Het traditionele huis is minstens honderdvijftig jaar oud. Ooit woonde er een rijke Chinees. Nu wonen er drie families die van hem afstammen. Pan knikt vriendelijk naar de bewoners bij de poort en loopt met het oude mannetje het huis binnen. Wij lopen gedwee achter het tweetal aan. Het kleine mannetje is op zoek naar een oude verhalenverteller die hier woont.



Wanneer we de grote hoofdruimte van het gebouw binnenlopen zien we een foto van de verteller op een altaar staan. Hij blijkt vijf jaar geleden te zijn overleden. Zijn weduwe is er nog wel. Zij vertelt dat het heel bijzonder is dat het huis er na al die jaren nog staat. Tijdens de Culturele Revolutie (1966-1976) wilden de Rode Gardisten alles kort en klein slaan.



Haar man heeft zich er toen met alle geweld tegen verzet. En hoewel de Gardisten hem uiteindelijk in de boeien hebben geslagen en door de straten hebben gesleept, hebben ze slechts enkele dingen vernield. Gelukkig was haar echtgenoot ook nog zo slim geweest een aantal ornamenten met een dikke laag specie te bedekken. Hierdoor kon hij later de verschillende voorstellingen weer heel voorzichtig tevoorschijn hakken.



Een andere bewoonster vertelt dat de overheid het huis nu wil overkopen om er een toeristische trekpleister van maken. Het enige struikelblok is volgens haar de financiële afwikkeling. In principe betaalt de overheid een redelijk bedrag voor het huis.



Maar aangezien de familie van de oorspronkelijke bewoner zes takken kent, waarvan er één zelfs in de Filipijnen, zullen de tientallen nakomelingen het geldbedrag met zijn allen moeten delen.



"Als jullie het verkopen, waar moeten jullie dan heen?", vragen we de vrouw. "Naar een mooi nieuw appartement". "Maar dat is toch lang niet zo mooi als dit oude huis?". "Natuurlijk wel. Hier wonen we met drie gezinnen. Straks hebben we een moderne woning helemaal voor ons zelf!"



Als we eerlijk zijn kunnen we het ons ook wel voorstellen. Nu kijken we met onze Anton Pieck-bril naar de kleine rommelige en stinkende straatjes, maar we zouden er voor geen goud zelf willen wonen.